این است رسم روزهای ما که تنها، ستاره، امیدمان باشد و روز بهانه ای برای رسیدن شب......
و شب این عیار هزار تو ، دیگر برای پوشاندن ستاره مان جایی ندارد.....
من از بی جایی نمی ترسم که هنوز روز هست!
پنج شنبه 17 مرداد
در نبود بال و پرهایی که رسم پروازند، سقوط تکراریست!
هیچ نظری موجود نیست:
ارسال یک نظر